Адміністративне правo і процес
ISSN: 2227-796X (Print), ISSN: 2617-8354 (Online)

Науково-практичний журнал‚ заснований Київським національним університетом імені Тараса Шевченка

ДЕЯКІ АСПЕКТИ ЗАХИСТУ ПОЛЬСЬКИХ І ЗАРУБІЖНИХ МІСІЙ - Струнявські Я., Непельські М.

Захист дипломатичних місій є надзвичайно важливим з точки зору не лише безпеки, але й іміджу країни на міжнародному рівні. Забезпечення безпеки польських та іноземних дипломатичних місій накладає на польський уряд низку обов’язків. Найбільш важливим з них є забезпечення безпеки дипломатичних представництв іноземних держав. Захист дипломатичних і консульських представництв зарубіжних країн, розташованих на території Польщі, реалізується зокрема поліцією та Бюро охорони уряду.

Zapewnienie bezpieczeństwa misji dyplomatycznym państw obcych na terenie RP

Rzeczpospolita Polska jako współuczestnik i pełnoprawny członek wspólnoty międzynarodowej utrzymuje stosunki dyplomatyczne z wieloma krajami oraz współpracuje z organizacjami międzynarodowymi. Spełnianie w stosunku do personelu dyplomatycznego państw obcych oraz organizacji międzynarodowych roli państwa gospodarza nakłada na władze Rzeczypospolitej Polskiej szereg obowiązków. Do najważniejszych z nich należy zapewnienie bezpieczeństwa misjom dyplomatycznym państw obcych funkcjonującym na zasadach prawa międzynarodowego oraz Konwencji Wiedeńskiej o Stosunkach Dyplomatycznych[1] i korzystającym z przywileju nietykalności. 

Konwencja została przyjęta 18 kwietnia 1961 r. w Wiedniu na zakończenie konferencji międzynarodowej, w której brało udział 81 państw. Reguluje m.in. ustanawianie stosunków dyplomatycznych między państwami, funkcje misji dyplomatycznych, przywileje i immunitety dyplomatyczne. Przyczyniać się ma ona do rozwoju przyjaznych stosunków między państwami bez względu na różność ich systemów ustrojowych i społecznych. Celem tych przywilejów i immunitetów jest zabezpieczenie skutecznego wykonywania funkcji przez misje dyplomatyczne reprezentujące ich państwa. Ideą umowy jest uznanie przez państwa będące Stronami Konwencji statusu przedstawicieli dyplomatycznych. 

Państwo przyjmujące ma obowiązek zagwarantowania ochrony osoby przedstawiciela dyplomatycznego przez zapobiegnięcie wszelkich zamachów na jego osobę, wolność lub godność. Jest on nietykalny – nie podlega aresztowaniu ani zatrzymaniu w żadnej formie. Ponadto należy zapewnić wszystkim członkom misji swobody poruszania się i podróżowania na swoim terytorium. 

Konwencja zapewnia nietykalność pomieszczeń misji, tj. budynków lub części budynków i terenów przyległych do nich, niezależnie od tego, kto jest ich właścicielem, użytkowane dla celów misji, łącznie z rezydencją szefa misji. W związku z tym funkcjonariusze państwa przyjmującego nie mogą do nich wkraczać, chyba że uzyskają na to zgodę szefa misji. Państwo przyjmujące ma szczególny obowiązek przedsięwzięcia wszelkich stosownych kroków dla ochrony pomieszczeń misji przed jakimkolwiek wtargnięciem lub szkodą oraz zapobieżenia jakiemukolwiek zakłóceniu spokoju misji lub uchybieniu jej godności. Również rezydencja prywatna przedstawiciela dyplomatycznego oraz jego dokumenty, korespondencja, mienie korzysta z takiej samej nietykalności i ochrony jak pomieszczenia misji. 

Jeżeli stosunki między dwoma państwami zostały zerwane lub też jeżeli misja została na stałe lub czasowo odwołana  państwo przyjmujące obowiązane jest, nawet w wypadku konfliktu zbrojnego, szanować i ochraniać pomieszczenia misji wraz z jej mieniem i archiwami. Państwo wysyłające może powierzyć ochronę swych interesów oraz interesów swych obywateli oraz pieczę nad pomieszczeniami misji wraz z jej mieniem i archiwami państwu trzeciemu, które jest do przyjęcia dla państwa przyjmującego.

Omawiając problematykę roli państwa przyjmującego na terytorium kraju przedstawicieli państw wysyłających należy również zwrócić uwagę na regulacje prawne dotyczące stosunków, przywilejów i immunitetów konsularnych. Kwestie te reguluje Konwencja wiedeńska o stosunkach konsularnych sporządzona w Wiedniu w dniu 24 kwietnia 1963 r. [2].

Istotą konwencji jest przyczynienie się do rozwoju przyjaznych stosunków między państwami bez względu na różnice w ich systemach ustrojowych i społecznych.Celem przywilejów i immunitetów, będących przedmiotem konwencji, nie jest zapewnienie korzyści poszczególnym osobom, lecz zapewnienie skutecznego wykonywania funkcji przez urzędy konsularne w imieniu ich państw, potwierdzając, że normy międzynarodowego prawa zwyczajowego będą nadal obowiązywać w sprawach, które nie zostały wyraźnie uregulowane postanowieniami konwencji. 

Funkcje konsularne wykonywane są przez urzędy konsularne (konsulat generalny, konsulat, wicekonsulat lub agencję konsularną) i przedstawicielstwa dyplomatyczne. Polegają one na ochronie w państwie przyjmującym interesów państwa wysyłającego oraz jego obywateli, zarówno osób fizycznych, jak i prawnych, w granicach dozwolonych przez prawo międzynarodowe.

Państwo przyjmujące stosuje wszelkie niezbędne środki dla ochrony pomieszczeń konsularnych urzędu konsularnego budynki lub części budynków i tereny przyległe do nich, niezależnie od tego, czyją są własnością, używane wyłącznie do celów urzędu konsularnego), kierowanego przez honorowego urzędnika konsularnego, przed jakimkolwiek wtargnięciem lub szkodą oraz dla zapobieżenia jakiemukolwiek zakłóceniu spokoju urzędu konsularnego lub uchybieniu jego godności. W przypadku zerwania stosunków konsularnych między dwoma państwami państwo przyjmujące jest obowiązane, nawet w razie konfliktu zbrojnego, szanować i ochraniać pomieszczenia konsularne, mienie urzędu konsularnego i archiwa konsularne. Ponadto państwo wysyłające może powierzyć pieczę nad pomieszczeniami konsularnymi, mieniem znajdującym się w tych pomieszczeniach i archiwami konsularnymi, a także ochronę swych interesów oraz interesów swych obywateli państwu trzeciemu, zaakceptowanemu przez państwo przyjmujące. 

Konwencja zapewnia nietykalność pomieszczeń konsularnych. Władze państwa przyjmującego nie mogą wkraczać do tej części pomieszczeń konsularnych, które urząd konsularny używa wyłącznie na potrzeby swojej pracy, chyba że wyrazi na to zgodę kierownik urzędu konsularnego, osoba przez niego wyznaczona lub kierownik przedstawicielstwa dyplomatycznego państwa wysyłającego. Zgody kierownika urzędu konsularnego można się jednak domniemywać w razie pożaru lub innego nieszczęśliwego wypadku wymagającego niezwłocznych czynności ochronnych. Państwo przyjmujące ma szczególny obowiązek przedsięwzięcia wszelkich stosownych środków dla ochrony pomieszczeń konsularnych przed jakimkolwiek wtargnięciem lub szkodą oraz dla zapobieżenia jakiemukolwiek zakłóceniu spokoju urzędu konsularnego lub uchybieniu jego godności. 

Ponadto państwo przyjmujące ma również obowiązek zagwarantowania ochrony urzędników konsularnych przez zastosowanie wszelkich środków dla zapobiegania jakimkolwiek zamachom na ich osoby, wolność lub godność oraz traktowania ich z należnym szacunkiem.

Rola Policji w ochronie placówek dyplomatycznych i konsularnych państw obcych

Ochrona placówek dyplomatycznych i konsularnych państw obcych zlokalizowanych na terenie Polski realizowana jest m.in. przez Policję. W myśl art. 1 ustawy o Policji [3] jest ona jednym z najważniejszych podmiotów administracji publicznej służących społeczeństwu, a wyznaczonych do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ma ona największe kompetencje i uprawnienia formalnoprawne, upoważniające do skutecznej walki z wszelkimi rodzajami przestępczości i patologii społecznych.

Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do: 

  • ochrony życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; 
  • ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienia spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania; 
  • inicjowania i organizowania działań mających na celu zapobieganie popełniania przestępstw, wykroczeń oraz zjawisk kryminogennych i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi;
  • wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców; 
  • nadzór nad strażami gminnymi (miejskimi) oraz nad specjalistycznymi uzbrojonymi formacjami ochronnymi w zakresie określonym w odrębnych przepisach. Policja kontroluje przestrzeganie przepisów porządkowych i administracyjnych związanych z działalnością publiczną lub obowiązujących w miejscach publicznych. 

Policja w ramach reagowania na zagrożenia terrorystyczne realizuje cały szereg czynności związanych z rozpoznaniem operacyjnym osób pochodzących z państw tzw. wysokiego ryzyka. Zadania związane z zapobieganiem zagrożeniom terrorystycznym realizowane są przy współpracy ze służbami policyjnymi krajów Unii Europejskiej. 

Jedynym podmiotem organizacyjnym w strukturach polskiej Policji realizującym zadania stałe związane z zapewnieniem bezpieczeństwa siedzibom przedstawicielstw organizacji międzynarodowych korzystających z przywilejów dyplomatycznych w RP i rezydencji szefów placówek misji dyplomatycznych, konsularnych realizują funkcjonariusze powołanej w tym celu specjalistycznej komórki pozostającej w strukturze Komendy Stołecznej Policji, tj. Wydziału Ochrony Placówek Dyplomatycznych (WOPD KSP). Został on utworzony w dniu 1 sierpnia 2001 r., a przyjęte i stosowane rozwiązania systemowe związane z ochroną misji dyplomatycznych odpowiadają standardom światowym.

Wszystkie obiekty dyplomatyczne usytuowane na terenie miasta stołecznego Warszawy, bez względu na ich wielkość i lokalizację mają zapewnioną całodobową ochronę. Obiekty, a także wszyscy akredytowani w Polsce dyplomaci, niezależnie od potencjału kraju wysyłającego, jego zaangażowania na arenie międzynarodowej, czy uczestnictwa w sojuszach o charakterze militarnym i gospodarczym, traktowani są z równą i należytą powagą.

Zadania nałożone na WOPD KSP realizowane są przy współpracy m.in. z:

  • Biurem Ochrony Rządu zgodnie z obowiązującymi bilateralnymi porozumieniami pomiędzy BOR a Komendą Stołeczną Policji dotyczącymi organizowanych przez szefów misji dyplomatycznych spotkań z udziałem przedstawicieli władz RP;
  • Komendantami i Naczelnikami komórek organizacyjnych Komendy Stołecznej Policji i jednostek organizacyjnych Policji  właściwymi ze względu na umiejscowienie ochranianych obiektów dyplomatycznych;
  • Protokołem Dyplomatycznym Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP w zakresie określenia obiektów podlegających ochronie, wymiany informacji odnoszących się do zmiany lokalizacji siedzib ochranianych placówek oraz rozpatrywania przekazywanych za pośrednictwem Protokołu przez personel dyplomatyczny kierownictwu Komendy Stołeczne Policji uwag oraz oczekiwań dotyczących funkcjonowania systemu ochrony. Protokół Dyplomatyczny Ministerstwa Spraw Zagranicznych pełni w Rzeczypospolitej Polskiej rolę protokołu państwowego, który ustala lub potwierdza ogólne zasady protokołu do stosowania przez administrację państwową i samorządową w stosunkach z partnerami zagranicznymi oraz z miejscowym korpusem dyplomatycznym i konsularnym. Protokół Dyplomatyczny między innymi: przygotowuje plany i programy wizyt głów państw, szefów rządów i ministrów spraw zagranicznych oraz odpowiada za ich realizację, współdziała z właściwymi komórkami organizacyjnymi w przygotowaniu i realizacji programów wizyt sekretarza stanu, podsekretarzy stanu i dyrektora generalnego służby zagranicznej. Protokół Dyplomatyczny przygotowuje audiencje przedstawicieli dyplomatycznych państw obcych u prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, prezesa Rady Ministrów, marszałków Sejmu i Senatu oraz ministra spraw zagranicznych, stosownie do potrzeb merytorycznych uczestniczy w organizacji wizyt pełnomocnych przedstawicieli Rzeczypospolitej Polskiej u prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, prezesa Rady Ministrów oraz ministra spraw zagranicznych, zapewnia obsługę protokolarną przyjęć dyplomatycznych wydawanych przez prezydenta, prezesa Rady Ministrów oraz ministra spraw zagranicznych, sekretarza stanu, podsekretarzy stanu i dyrektora generalnego służby zagranicznej.

Policjanci wydziału wykonują zadania ochronne i patrolowo-ochronne, zgodnie ze specyfiką terytorialnego rozmieszczenia na terenie Warszawy siedzib placówek dyplomatycznych i konsularnych oraz rezydencji ich kierowników z uwzględnieniem stopnia ich potencjalnego zagrożenia. W skali aglomeracji warszawskiej w chwili obecnej policjanci wydziału ochraniają 215 misji dyplomatycznych, usytuowanych w 173 obiektach na terenie 6 Komend Rejonowych Policji. W skład ochranianych misji dyplomatycznych wchodzą: 93 ambasady i 122 inne misje dyplomatyczne (biura, wydziały, konsulaty generalne, samodzielne konsulaty, rezydencje, przedstawicielstwa, nuncjatura. Ochrona misji dyplomatycznych objętych systemem ochrony realizowana jest w trzech podstawowych formach pełnienia służby policyjnej tj.: posterunków stałych, patroli pieszych oraz patroli zmotoryzowanych. Ochrona placówek dyplomatycznych realizowana jest przez całą dobę, w systemie ciągłym. 

W systemie organizacji służby wydziału nie ma bezpośredniego przełożenia na mapę zagrożeń przestępczością lub wykroczeniami, jak to dzieje się w przypadku typowej służby sektorowej, niemniej policjanci podczas realizacji zadań patrolowo-ochronnych w rejonach ochranianych misji dyplomatycznych, realizują również zadania policyjne na rzecz poszczególnych Komend Rejonowych Policji, m.in. poprzez oddziaływanie prewencyjne (obecność patroli policyjnych w określonych miejscach, w których usytuowane są obiekty dyplomatyczne). Natomiast służba prewencyjna z komend rejonowych Policji, na terenie których znajdują się przedstawicielstwa dyplomatyczne, w wypadku identyfikacji zagrożenia, podejmuje działania głównie przez zwiększenie ilości patroli i szczegółowe ich zadaniowanie w celu niedopuszczenia do zaistnienia niebezpiecznych zdarzeń. 

Do szczegółowych zadań WOPD należą zadania w zakresie sprawnej i skutecznej fizycznej ochrony siedzib misji dyplomatycznych, ich personelu oraz prewencyjnego zabezpieczania w rejonach ochranianych placówek dyplomatycznych na terenie miasta stołecznego Warszawy, m.in. przez: 

  • prowadzenie bieżącej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w obrębie ochranianych obiektów dyplomatycznych oraz policyjnych;
  • ochronę siedzib obcych misji dyplomatycznych, ich personelu oraz prewencyjnym zabezpieczeniu bezpieczeństwa i porządku publicznego w rejonach ochranianych placówek dyplomatycznych na terenie miasta Warszawy;
  • zapobieganie przestępstwom i wykroczeniom w rejonie pełnienia służby;
  • zapobieganie zamachom wymierzonym w ochraniane obiekty oraz członków ich personelu;
  • podejmowanie czynności mających na celu ochronę życia i zdrowia obywateli oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra;
  • realizowanie zadań wynikających z przyjętych ustaleń lub sugestii strony ochranianej przekazanych Policji za pośrednictwem Protokołu Dyplomatycznego MSZ.

Ważnym elementem realizowanych zadań przez policjantów WOPD KSP jest zabezpieczanie siedzib ambasad oraz rezydencji szefów misji dyplomatycznych podczas różnego rodzaju oficjalnych spotkań i uroczystości w tym z udziałem najwyższych przedstawicieli władz państwowych RP. 

Obowiązująca w Polsce konstytucyjna zasada wolności głoszonych przekonań, wolności zrzeszania się i manifestowania powoduje, iż istnieją w Polsce różnego rodzaju grupy nieformalne oraz stowarzyszenia, wyrażające sprzeciw wobec polityki wewnętrznej i zagranicznej wielu państw w kontekście np. przestrzegania praw człowieka, ochrony środowiska, zaangażowania w działania zbrojne czy też w kontekście ekonomicznym. Korzystają one często z tych praw organizując różnego rodzaju demonstracje i pikiety przed wybranymi misjami dyplomatycznymi, które traktowane są przez nich jako przedstawicielstwa rządów poszczególnych krajów. Realia te nakładają na policjantów WOPD KSP obowiązek elastyczności w prowadzonych działaniach, aby umożliwić obywatelom korzystanie z przysługujących im praw i wolności a jednocześnie zapewnić bezpieczeństwo i prawidłowy tok funkcjonowania placówek z zachowaniem zasady poszanowania nietykalności i godności misji dyplomatycznej jako urzędu.

Współdziałanie Policji i BOR w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego w miejscach pobytu osób ochranianych

Wypełnianie zadań nałożonych przez umowy międzynarodowe na RP w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa przedstawicielom delegacji państw obcych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zostało nałożone również na Biuro Ochrony Rządu (BOR). BOR na mocy ustawy [4] uchwalonej przez Sejm 16 marca 2001 r. jest umundurowaną, uzbrojoną formacją, wykonująca zadania z zakresu ochrony osób, obiektów i urządzeń. Do jego głównych zadań należy ochrona osób i obiektów ważnych ze względu na dobro i interes państwa oraz prowadzenie rozpoznania pirotechniczno – radiologicznego obiektów Sejmu i Senatu. 

BOR ochrania obiekty służące: Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesowi Rady Ministrów, ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych, polskie przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne oraz przedstawicielstwa przy organizacjach międzynarodowych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jak też inne obiekty i urządzenia o szczególnym znaczeniu. 

Ważnym zadaniem BOR pozostaje zapewnienie właściwego bezpieczeństwa, w szczególności przed zagrożeniami terrorystycznymi. W tym zakresie niezbędne jest stałe współdziałanie wszystkich organów państwa, w kompetencjach których pozostaje szeroko rozumiane bezpieczeństwo placówek  dyplomatycznych.

Ustawa o Biurze Ochrony Rządu, w ramach której funkcjonariusze tej formacji wykonują swoje ustawowe obowiązki, nie wymienia w żadnym elemencie źródeł, rodzaju lub charakteru zagrożeń, jakie mogłyby być podstawą do podejmowania działań przez funkcjonariuszy, w szczególności zagrożeń generowanych przez współczesny terroryzm – nie oznacza to, że nie mogą one mieć właśnie takiego charakteru.

Działalność BOR, skupiona jest na zintensyfikowaniu rozpoznania i analizy  potencjalnych zagrożeń oraz zapobieganiu im przez doskonalenie wyszkolenia funkcjonariuszy, wyposażenie w nowoczesny sprzęt oraz ścisłą współpracę z Policją, Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego i innymi wyspecjalizowanymi instytucjami państwowymi. Ponadto Biuro Ochrony Rządu prowadzi działania służące: aktualizacji bazy danych, w oparciu o które funkcjonują systemy ochrony obiektów; opracowywaniu i wdrażaniu procedur postępowania na wypadek zagrożeń terrorystycznych, w tym udoskonalaniu sposobów ewakuacji osób chronionych oraz realizowaniu procedur ochrony korespondencji i przesyłek. 

Podczas sprawowania przez Polskę Przewodnictwa w Radzie Unii Europejskiej w 2012 r., Biuro Ochrony Rządu odpowiadało za zapewnienie bezpieczeństwa osób i obiektów. Jego zadaniem było rozpoznawanie i analizowanie potencjalnych zagrożeń, zapobieganie powstawaniu zagrożeń, koordynowanie realizacji działań ochronnych, wykonywanie bezpośredniej ochrony, odpowiedzialne było za zapewnienie bezpieczeństwa wytypowanych spotkań oraz osób podlegających ustawowej ochronie BOR, biorących udział w spotkaniach Rady Unii Europejskiej.

Biuro Ochrony Rządu jako formacja nie dysponująca strukturami terenowymi, zmuszone jest do korzystania z pomocy innych instytucji państwowych, organów administracji rządowej i samorządowej. Realizuje także wspólne przedsięwzięcia z Policją. Współdziałanie to wiąże się głównie z zabezpieczeniem pobytu osób podlegających szczególnej ochronie i jest realizowane na podstawie porozumienia podpisanego przez ww. podmioty w dniu 4 czerwca 2007 r. w sprawie współdziałania w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego w miejscach pobytu osób ochranianych przez Biuro Ochrony Rządu.

Współdziałanie realizowane jest w zakresie działań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa osobie (osobom) na obszarze ograniczonym bezpośrednimi działaniami Biura Ochrony Rządu. Zadania wykonywane w tym obszarze określane są przez BOR, a wszystkie siły policyjne działające na tym obszarze podlegają kierowaniu przez pracowników tej instytucji. Ponadto realizowane są działania związane z zapewnieniem ogólnie rozumianego bezpieczeństwa i porządku w rejonach przylegających do miejsc pobytu wymienionych osób. Za działania te odpowiada Policja, jednakże podczas określania zadań dla służb i sił policyjnych, uwzględnia się wnioski i propozycje Biura Ochrony Rządu, wynikające z konieczności realizacji potrzeb protokołu dyplomatycznego oraz programu wizyty. Realizując zadania dotyczące współdziałania Policji z Biurem Ochrony Rządu, przestrzegana jest zasada, że to BOR przygotowuje wizytę osoby ochranianej w zakresie działań wpływających na jej bezpieczeństwo.

Współdziałanie między funkcjonariuszami Policji i BOR polega również na przeprowadzeniu rozpoznania pirotechnicznego obiektów i miejsc czasowego pobytu osób objętych ochroną, tras przejazdu, środków transportu w tym pojazdów samochodowych wchodzących w skład kolumn specjalnych, kontrola detektorowa osób oraz bagażu i sprzętu.

W przypadku udziału ochranianych osób w imprezach masowych, funkcjonariusze BOR – mając na uwadze ich bezpieczeństwo – przeprowadzają kontrolę obiektów i miejsc pod kątem zagrożeń życia i zdrowia. Kontrola obejmuje miejsca newralgiczne pod kątem planowanej wizyty VIP-ów, tj.: ciągi komunikacyjne oraz sprawdzanie m.in. wentylacji żywności. Kontroli poddawane są także miejsca budowy obiektów sportowych, na których w przyszłości będą gościć osoby przez nich ochraniane, np. w przypadku meczów międzynarodowych (kontrola taka odbywała się m.in. na Stadionie Narodowym w Warszawie), koncertów muzycznych, a także uroczystości państwowych, bądź kościelnych. Informacje o spostrzeżeniach, uwagach z kontroli dotyczących realizacji budowy przekazywane są inwestorom i podmiotom odpowiedzialnym za odbiór techniczny tych obiektów.

Kolejnym wyzwaniem dla prawidłowego współdziałania wyżej opisanych podmiotów w zakresie ochrony obiektów i urządzeń ważnych ze względu na dobro i interes państwa jest ochrona porządku publicznego w trakcie zgromadzeń i uroczystości publicznych wysokiego ryzyka. 

Z punktu widzenia Policji najbardziej niekorzystne formy protestacyjnych zgromadzeń to: zgromadzenia w miejscach publicznych i przemarsze określoną trasą, okupacje (blokady) w tym: obiektów użyteczności publicznej, zakładów pracy, siedzib najwyższych organów władzy i administracji państwowej, obiektów ważnych z punktu widzenia obronności, gospodarki lub kultury narodowej, przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych oraz strajki (okupacyjne, głodowe itp.).

Współdziałanie Policji i Biura Ochrony Rządu dotyczy zgromadzeń publicznych organizowanych m.in. przed Kancelarią Prezesa Rady Ministrów przez określone grupy społeczne i związki zawodowe. Niestety, w przeszłości dochodziło do zakłóceń bezpieczeństwa, m.in.: ataków na funkcjonariuszy Policji, niszczenia mienia oraz prób wtargnięcia do obiektu chronionego i jego okupacja. W ostatnich latach podobne sytuacje miały miejsce podczas uroczystości organizowanych w Warszawie przed Pałacem Prezydenckim w rocznicę katastrofy smoleńskiej (od 10 kwietnia 2010 r. organizowane tzw. miesięcznice i rocznice) oraz w czasie marszu niepodległościowego organizowanego przez ugrupowania prawicowe.

Współdziałanie w tych sytuacjach opisywanych instytucji polega na bieżącej wymianie informacji między służbami oraz wspólnych uzgodnień i działań. Jeżeli działania Policji są prowadzone w formie operacji lub akcji policyjnej, to sztab policyjny jest wzmocniony funkcjonariuszem BOR, który jest upoważniony przez kierownika komórki organizacyjnej BOR do przeprowadzania uzgodnień sposobów realizacji zadań związanych z działaniami ochronnymi BOR.

Podsumowanie

Ochrona placówek dyplomatycznych jest niezmiernie ważna z punktu widzenia samego bezpieczeństwa, ale również wizerunkowego kraju na arenie międzynarodowej. Polska, wypełniając postanowienia umów międzynarodowych, m.in. Konwencji Wiedeńskiej, jako kraj przyjmujący (gospodarz) ma za zadanie zapewnienie bezpieczeństwa misjom dyplomatycznym państw obcych. Prawidłowe realizowanie tych zadań wpływa z pewnością na pozytywne relacje przede wszystkim z państwami wysyłającymi swoich przedstawicieli do Polski. 

Jednak wydarzenia/incydenty takie jak z dnia 11 listopada 2013 r. podczas obchodów rocznicy Święta Niepodległości w Warszawie, niekorzystnie wpływają na wizerunek kraju, jak irelacje z innymi państwami. Zachowania chuligańskie uczestników marszu niepodległościowego w postaci spalenia policyjnego pomieszczenia wartowniczego pod ambasadą rosyjską oraz rzucanie rac na teren ambasady zostały negatywnie ocenione przez media zagraniczne i rząd Rosji. 

Powyższe ataki skierowane w przedstawicielstwa państw obcych powodują krytykę władzy i służb odpowiedzialnych za zapewnienie bezpieczeństwa. Rolą państwa jest uświadomienie obywatelom, że takie negatywnie zachowania powodują utrudnienia w sprawowaniu polityki zagranicznej rządu, ale również – jak miało to miejsce w Rosji przed polską ambasadą w Moskwie – narażają przedstawicielstwa polskich misji i obywateli przebywających w danym państwie na różnego rodzaju niebezpieczeństwa, w tym zagrożenia zdrowia, życia i ich mienia. W związku z tym niezmiernie istotna jest edukacjai ostracyzm całego społeczeństwa.

Literatura:

  1. Konwencja wiedeńska o Stosunkach Dyplomatycznych z 24 kwietnia 1964 r. // Dziennik Ustaw z 8 września 1965 r.
  2. Konwencja Wiedeńska o Stosunkach Konsularnych // Dziennik Ustaw z 17 maja 1982 r., nr 13, poz.  98.
  3. Ustawa z 6 kwietnia 1990 r. o Policji // Dziennik Ustaw z 1990 r., nr 30, poz. 179 z późń. zm.
  4. Ustawa z 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu // Dziennik Ustaw z 30 marca 2001 r., nr 27 poz. 298.
Прочитано 1058 разів
Ви тут: Home Архів номерів #4(10)/2014 ДЕЯКІ АСПЕКТИ ЗАХИСТУ ПОЛЬСЬКИХ І ЗАРУБІЖНИХ МІСІЙ - Струнявські Я., Непельські М.